از سال چهل و هفت تا حالا هر روز که می گذرد بیشتر به این نتیجه می رسم که زمان نسبی است . هر چه سن بیشتر، زمان با شتاب بیشتر ،قطاری که هر چه جلوتر می رود سریعتر می شود. 

من از جلوترین پنجره ی این قطار دستم را برایتان تکان می دهم وامیدوارم مسیر همه ی ما هموار یا ناهموار به همان مقصدی که دوست داریم منتهی شود.