وقتی بچه ها کاری می کنند یا حرفی می زنند به گذشته های خودم و دیگران فکر می کنم خودم را جای آن ها می گذارم و تقریباَ دلیل همه ی کارهای آن ها می دانم .

آن قدر حرف ها و حرکات بچه ها را از قبل پیش بینی کرده ام و دلیل هر کاری شان را حدس زده ام  که وقتی مینا حرفی می زند یا نظری می دهد می گوید : مامان چرا ؟!

مثلاَ "من از این عکس خوشم می آید "چرا؟

و من با تعجب می گویم : یعنی من دلیل نظر شما را بگویم !  خوب هر حرفی می زنی قبلش به آن فکر کن.و خودم هم به رفتارم فکر می کنم چون بیشتر کارهای بچه ها انعکاس رفتار خودمان است.نگران

حالا متوجه شده ام که بسیاری از قضاوت های من مخصوصاَ در مورد مینا درست نیست و وقت آن شده که دست از این چشم بسته غیب گفتن ها بردارم باشد که رستگار شوم.