بوی گندم.... عاشقانه از کتاب سوم ...ترا رج به رج بافتم.. سروده نسرین بهجتی


خودم را خلاصه کردم

ترا بی مضایقه عاشقانه وسعت دادم

چون یک دانه گندم

که در گلدان پشت پنجره کاشتم

و فردا تو ضربدر صد سبز سبز بودی

و از شهر فقط بوی نان تازه می آمد

تو را وسعت دادم بی مضایقه وسعت دادم

کتفم فرو افتاد تا یک آسمان بافتم

اما بی ماه... بی ستاره و بی خورشید

ابری شتابزده غران

تو باریدی مرا و کتف مرا

و از زمین دوباره گندم رویید

و از تمام جهان بوی دستهای تو می آمد

بوی گندم... بوی نان تازه

ترا بی مضایقه وسعت دادم

و خودم را خلاصه کردم

در دو حرف

فقط تو !

نویسنده: نسرین بهجتی