من نمی خواهم راجع به کیفیت و اینا حرف بزنم.من می خواهم بگویم چرا نمایشگاه کتاب و گل وگیاه و بیمه و... و... با هم برگزار می شوند ؟  جمعه همه با هم تمام شدند؟

برای این که هیچکدام ناراحت نشوند جمعه که روز آخرشان بود رفتم جمعه بازار پروانه.نمایشگاهی از مانتو و روسری سنتی ، فرش و گلیم ، عتیقه و...هر جمعه هم برگزار می شود.خدا پولش را برساند.

چند روز پیش باز هم پیاده رو کنده شد و بعد تلفن و اینترنت قطع شد .حالا کابل ما برگردانده شده و بازگشت پیروزمندانه اینترنت .

امروز رفتیم نمایشگاه گل و گیاه کلی حرص خوردم که دوربین را جا گذاشتم.ولی آن قدر شلوغ بود که بیشتربه نمایشگاه آدم شبیه بود.از بچه های یک مهد کودک که باید قطار می ماندند و انداختن دستشان از روی دوش همدیگر مساوی بود با جیغ مربی! تا سالمندان محله ی ... که با یک اتوبوس و یک نوشته آمده بودند که دائماً آن را جلوی خودشان می گرفتند و عکس می انداختند بعدش هم با هم قرار گذاشتند ساعت دوازده جلوی ماشین جمع شوند. بچه های یک دبستان دخترانه هم توی آن ازدحام جمعیت دنبال مربی شان که  آدامس می جوید ،بودند .او هم هرچند قدم می شمردشان و جلویشان را می گرفت و می گفت:صبر کنید آن دو نفر هم بیایند.

الان نمی دانم آن بچه های مهد کودکی و دبستانی در چه حالی هستند.ولی شاید جاهای بهتری برای بازدید آن ها باشد.

نمایشگاه پر از بن سای و کاکتوس بود.گل رز ،آلستومریا هم زیاد بود.بن سای ها را پیش فروش می کردند .روز آخر هم فروش آزاد می شود.

جلوی شبستان نمایشگاه کتاب غرفه ی آتش نشانی بود که محل ثبت نام آتش نشان داوطلب بود.کلی با خانم هایی که آن جا بودند راجع به آتش نشان داوطلب صحبت کردم.چهل ساعت آموزش شامل استفاده از ماشین آتش نشانی و فوریت های پزشکی و... بود .یک راهنمای ایمنی در خانه هم گرفتم که نوشته از شومینه برای گرم کردن خانه استفاده نکنید و یک وسیله ی هشدار دهنده برای آتش سوزی و یکی دیگر برای هشدار مونو اکسید کربن بخرید و ... گرفتم.و باز حرف می زدیم که...

با دیدن شرط سنی هجده تا چهل سال خندیدم و گفتم :من که چهل و چهار سالمه !

دیروز توی آزمایشگاه به مسئول پذیرش گفتم : حالا باید سن واقعی ام را بگویم یا کمتر؟

گفت: کمتر بگو شاید این جا خواستگار پیدا بشه .گفتم :نه به دردم نمی خوره بنویس چهل و چهار!

یعنی خانم ها سن شان را فقط به خاطر خواستگار کمتر می گویند؟!

شما که از سی سال گذشته اید ،سن تقویمی تان را باور می کنید؟

بچه ها با در چرخ خیاطی ها که از کارگاه آورده بودند،توی حیاط مدرسه ضرب گرفته بودند .چند تا صندلی برای معلم ها کنار حیاط چیده بودند وما روی آن ها نشسته بودیم.کادوی ما که از طرف مدرسه خریده شده بود شش تا کاسه ی ترشی خوری گل سرخی بود.به این ترتیب من وارد سلسله ای از روزهای معلم در مدارس مختلف و شهرهای مختلف شدم.

رزن اولین شهری بود که من در آن معلمی کردم.یک سال آن قدر از شعری که بچه ها موقع شروع در برایم  خواندند خوشم آمد که گفتم امیدوارم هرکدامتان که دوست دارید معلم بشوید و مثل من از کارتان لذت ببرید.

انتقال از رزن مثل عبور از مرحله ی کودکی و ورود به دنیای بزرگسالی بود .تمام زیبایی های یاد دادن ،میکروسکوپی که با خودم کلاس به کلاس می بردم تا آب چشمه و چاه محلشان را زیرش ببینند ، تشریح هر جانوری که توی باغ یا خانه شان پیدا می کردند،توضیح بیماری های خودشان یا مادربزرگشان و ... همه جایشان را به درصد قبولی کنکور و ... دادند.

روزمعلم ها هم کم کم تبدیل به رقابتی بین مدارس و مدیران و اولیا شد . واقعاً روز معلم چرا روز معلم شد و حالا چی شده ؟!

به هر حال این روز را به همه ی معلم ها تبریک می گویم.

اگر رفتید سر مزار امیر کبیر من را دعا کنید مرد بزرگی بوده. از کاشان زنگ زده بودیم تا سلامتی مان را اطلاع دهیم .که این درخواست از ما شد.

فردا صبحش باغ فین بودیم .با آن ازدحام جمعیت نوروزی یک موبایل را کرایه کردیم که کد هر محل باغ فین را وارد می کردی اطلاعات آن جا را می گفت .101 ، 102 ، . . . ، 111 اینجا حمام فین است.وای چه صفی برای بازدید از حمام بود ! از خیر دیدن حمام گذشتیم ولی من زیر یک درخت سرو ایستادم و یکی یکی کدها را وارد کردم و گوش دادم : حکم قتل امیر که نوشته شده بود توسط سوگلی ناصرالدین شاه وبه اصرار مهداولیا به امضای شاه رسید... به امیر گفتند خلعت آوردیم تا به صدارت برگردی به حمام برو ...دلاک رگ امیر را زد  ولی طاقت نیاورد به میر غضب اشاره کرد و او دستمال ابریشمی خیسی را در دهانش فرو کرد تا جان داد.

اگر دستمال کاغذی هایم تمام نشده معلوم نبود تا کی زیر آن درخت سرو می ماندم و به چه کسانی که فکر نمی کردم.

و این جمله ای که می گفتند امیر با خونش نوشته :

روزگار است این که گه عزت دهد گه خوار دارد                                                                                    چرخ بازیگر ازین بازیچه ها بسیار دارد

یک کتاب راجع به امیر کبیر از آن جا خریدم کلی کتاب را زیر و رو کردم تا فهمیدم که امیر را در کربلا دفن کردند و من نمی توانم سر قبرش بروم و برای کسی دعا کنم.

و من نفهمیدم ناصرالدین شاه واقعاً چه طور آدمی بوده ؟ چه قدر خوب ! و چه قدر بد! با آن سن کمش از امیر پشتیبانی کرد و حتی خواهرتنی اش را زن دوم او کرد تا درباریان  که می گفتند امیر از خانواده ی سلطنتی نیست  ساکت شوند وحد اقل سه سال و اندی امیر توانست هر کاری صلاح می داند انجام دهد و آخرش معلوم نیست در چه حالی در سنی کم ترازبیست سال از او امضای حکم قتل امیر را گرفتند.

و جواب سوال مینا را هم در این مورد و بسیاری موارد دیگر راجع به قدرت و این جور مسائل نتوانستم بدهم.

گفتم :رفتم آمپول مامان را بزنم کارهایتان را بکنید هر وقت حاضر شدید بیایید با هم برویم پیاده روی.

در خانه ی مامان به رفتن تا تره بار سر خیابان و خرید میوه و ... موقع پیاده روی فکر کردم کل مسیر را برنامه ریزی کرده بودم و خریدها را ، یک تصویر کامل ذهنی از همه چیز داشتم.البته به کسی چیزی نگفتم.

مینا با دوچرخه همراه ما شد و در نتیجه پیاده روی دور تا دور پارک صورت گرفت ، تره بار تعطیل شد و مجبور شدم از مغازه خرید کنم.

به همین سادگی تصویر ذهنی ام از گذراندن یک ساعت از وقت اشتباه از آب درآمد.فقط و فقط همین باعث شد به جای لذت بردن از پیاده روی ، احساس کلافگی کنم.

 حیف نبود ؟!

پارسال که سال خرگوش بود و زاد و ولد فراوان.آن قدر فراوان که دوستان وبلاگی من هم از آن در امان نماندند.

امسال سال فراوانی آب برای جناب نهنگ است آن قدر که مترو را آب می برد .ما هم هی توی پست های آبکی مان غرق می شویم.